تکه ای از متن پایان نامه :

 

نویسندگان به دو شیوه می­توانند درداستان خود صحنه­پردازی کنند. بعضی از آنان صحنه­ها را به طور مستقل و جداگانه وارد داستان می­کنند، چنانچه از داستان برداشته شوند، هیچ خللی به نظم طبیعی و منطقی داستان و دیگر عناصر وارد نخواهد شد.

«این شیوه­ی صحنه­پردازی در ادبیات قرن نوزدهم، شیوه­ای عادی و معمولی بود و اغلب نویسندگان از این شیوه در داستان­های خود استفاده می­کردند. عده­ی دیگری از نویسندگان، برخلاف گروه اول، صحنه را در خلال دیگر عناصر، مانند شخصیت و لحن به کار می­برند، طوری که این    «سامرست موام» در مورد گفتگو در داستان می­گوید:

«درست همانطور که رفتار هر قهرمان بایستی ناشی از خصوصیات روحی و فکری و اخلاقی او باشد، حرف زدن او هم بایستی همین طور باشد…. صحبت­ها بایستی برای نشان دادن خصوصیات اخلاقی و روحی و فکری کسانی که حرف می­زنند، به کار رود.» (موام،1372،11)

شیوه­های استفاده از گفتگو

گفتگوها به دو گونه در داستان مورد استفاده­ی نویسنده قرار می­گیرند:

1- گفتگوهایی که آشکار و مستقیم، افکار و عقاید نویسنده را از زبان شخصیت­ها اظهار می­کند.

2- گفتگوهایی که غیرصریح هستند و نیاز به دقت و تأمل بیشتری برای فهم و مقصود اندیشه­های نویسنده دارند.

«جمال میرصادقی» در «عناصر داستان»، علاوه بر ویژگی­های ذکر شده، در صفحات 472-471 برای گفتگو در شاهکارهای ادبی شش ویژگی عمده را ذکر می­کند که به اختصار می­آوریم:

1- گفتگو تنها به عنوان آرایش و زینت داستان به کار نمی­آید، بلکه اقدام داستانی را در جهت معینی پیش می­برد.

2- با ذهنیت شخصیت­های داستان هماهنگی و هم­خوانی ندارد.

3- احساس طبیعی و واقعی بودن را به خواننده می­دهد، بی آنکه در واقع طبیعی و واقعی باشد.

4- صحبت­های ردوبدل شده میان شخصیت­ها را ارائه می­کند تا فعل و انفعال افکار و ویژگی­های روحی و خلقی افراد را نشان بدهد.

5- واژه، ضرب­آهنگ، درازی و کوتاهی جمله­ها، با گویندگان مختلف آنها ارتباط نزدیک و مستقیمی دارد.

 

 

پایان نامه نقد ساختارگرایانۀ فیلمنامه های علی حاتمی 

 

 

برای دیدن تکه های بیشتری از این پایان نامه و دانلود فایل پایان نامه با فرمت ورد ، خرید و دانلود آنی فایل متن کامل با فرمت ورد می توانید به لینک پایین صفحه مراجعه نمایید:

 دانلود از لینک پایین صفحه